Þá erum við komnir til Frankfurt............. hehe oh nei. Ég hafði nú rétt fyrir mér í síðustu færslu þegar ég var ekki viss um hvar við lentum. En málið er að flugið til Lissabon gekk alveg ótrulega vel. Þegar þangað var komið fórum við aðeins út úr flugstöðinni til að geta þó sagst hafa farið til Portúgals ? en síðan héldum við rakleiðis að deskinu til að tékka okkur inn. Þetta átti nú að vera auðvelt en þessi sem ég var búinn að gefa langt og gott frí vegna frábærar frammistöðu í skipulagningu fær núna ekki það frí sem hann átti skilið.
Ég rétti farseðilinn að dömunni og samskiptin voru eitthvað á þessa leið: ?Can I see your passport please? ég rétti henni passan og hún byrjar að stimpa eitthvað inn í tölvuna............ smá þögn.........?you have to go to the TACV desk? ég varð svolítið hissa og spurði afhverju og hvort að það væri eitthvað vesen........ ?you have to go to the TACV desk?. Það þýddi lítið að spurgja hana meira þar sem hún virtist bara vilja segja okkur þetta þannig að við leituðum og fundum loksins deskið okkar.
Þegar þangað var komið var okkur tjáð að það hefði komið eitthvað uppá , sem við vitum reyndar ekki enn hvað er, og við værum að fara upp á hótel í Lissabon en ekki til Frankfurt.........og við eigum að taka næsta flug til Praia á morgun.........ahahahahaaaaaaaaaaaa.
Til að kóróna allt þá höfðu strákarnir tékkað farangurinn sinn allaleið til Frankfurt og hófst þá vinna við að finna hann. Ég sem betur fer tók allann minn farangur í handfarangur.
En eftir um 3 tíma bið upp á flugvelli fyrst að fá hótel og ná í einhvern á Grænhöfðaeyjum, sem gekk ekki og síðan að bíða eftir að töskurna skiluðu sér, komumst við á Radisson SAS hótelið okkar.
Núna er ekkert annað að gera en að skoða Lissabon aðeins þar sem við höfum aldrei komið hingað. Við eigum flug á morgun kl 2200 til Praia og ætlum við að nota tímann vel í að borða góðan mat og ferska ávexti.
Ágætis tilbreyting frá Cabo Verde :)

Mikið búið að gerast síðustu klukkustundirnar. Eins og þið vitið þá áttum við að leggja af stað til Frankfurt í kvöld. Þegar við mættum á flugvöllinn fórum við beint á ?front office? sem er aðal contact aðili við flugáhafnir. Við vorum látnir bíða í smá stund og héldum við að þeir væru bara að prenta út fylgigöngin sem við áttum að fara með til Frankfurt. En síðan kom það í ljós að Flugstjórinn og kassatékkarinn okkar meldaði sig veikan klukkutíma fyrir brottför frá Praia.

Núna var ekkert annað að gera nema að fara aftur heim, drullu fúlir að komast ekki í kassann. Við fórum bara á næsta bara og fengum okkur einn, kannski tvo öllara. Þegar barnum vara lokað ákváðum við að fara á hótel Tropical.
Þegar við vorum að stíga upp í leigubíl sjáum við hendi veifað út úr sendibifreið og þar er enginn annar en Ney gaur sem vinnur hjá félaginu og við erum alltaf að rekast á. Þá er hann búinn að vera leita að okkur í smá tíma því það var ákveðið að við færum til Lissabon í Portugal í nótt og síðan til Frankfurt á morgun, vonandi. Þar verður annar kapteinn sem mun annast okkur. Núna þegar þetta er skrifað er klukkan 0145 að nóttu og við erum að bíða eftir bílnum sem keyrir okkur upp á völl. Hvar við verðum á morgun vitum við ekki en það kemur í ljós

Hlutirnir geta gerst hratt hérna stundum að minnstakosti. Fengum símtal frá Samúel á máundaginn um að við þyrftum að bíða í viku þ.e fram á næsta mánudag til að fá einhverjar fréttir af námskeiðshaldi. ohhhhhhhhh bíða í aðraviku eftir fréttum. Ég áhvað þá að reyna komast bara heim í nokkra daga á meðan við værum að bíða. Ég ætlaði því að fara til Samuels í gær og kanna flug og svoleiðis. En á meðan ég var að bíða eftir leigubíl hitti ég hinn marguntalaða Val. Hann segir mér að félaginn minn, stór ljóshærður gaur væri að ganga hérna fram og til baka og væri örugglega að leita af mér. Mér datt auðvitað Eysteinn í hug en það gat eiginlega ekki verið því að klukkan var bara 9 og ekki séns að hann væri vaknaður. En ég elti samt Val eiginlega á hlaupum því honum var svo í mun að finna Eystein. Loksins fannst gaurinn og hafði þá ekkert talað við Val. En ótrulegt en satt þá var Eysteinn að gera dauðaleit af mér því hann var vakinn með símtali. Hinumegin var CapoVerdian kelling örugglega að tala creolsku og með herkjum náði hann að tengja það sem hún sagði. Inná milli creolsku orðanna kom orðið "operation" síðan eftir enn lengri tíma kom "TACV" og síðan kom "january dos tres. Jú ætli hann hafi ekki skilið líka þegar hún sagði "Aeroporto". Með þetta var skellt á og grey strákurinn enn með stýrurnar í augunum var reyna að lesa í eyðurnar. Jú þetta var auðvelt. Ætli við séum ekki að fara í kassan 23. jan. og við áttum að fara upp á völl.
Um leið og öllum hópnum var safnað saman héldum við upp á völl og viti menn, við erum að fara í kassann og það er búið að skipuleggja þjálfun á mánudaginn og þriðjudaginn. Ótrúlegt. Það á einhver skilið langt frí eftir þetta afrek. Á mælikvarða CaboVerde ætti svona að taka a.m.k 2 vikur. Skipuleggja kassa og tvo námskeiðsdaga á aðeins nokkrum tímum. Þið munið enn að daginn áður vissi enginn neitt og við áttum ekki að fá neinar fréttir fyrr en eftir viku :)

En allavega erum við núna að fara í kassan í Frankfurt og ætlum við að nota daginn í það að lesa bækurnar okkar og kannski aðeins að leggja okkur því flugið okkar er kl 2350 í nótt og eigum við ekki að lenda fyrr en um 14 á staðartíma í Frankfurt. Þrjú tengiflug:( Við eigum að koma aftur til Praia á sunnudaginn þannig að það verður svakalega keyrsla þennan tíma.

Þanngað til næst

Það er alveg ótrúlegt en það heitasta hjá töffurunum hérna á Grænhöfðaeyjum er að vera með gæru eða gæru líki í bílnum sem þekur allt mælaborðið. Margir leigubílar eru með svona og líka allir hnakkabílar.
Við fórum í dag og kíktum á markaðinn hér í Praia. Það var nú lítið að sjá nema notuð föt og GMS cover. En allavega fann ég svona gæru til að setja í bílinn. Þannig að maður verður flottur í jeppatúrunum :) Ég ætla að vona að maður nái að fara í einn túr þegar ég kem heim. Það er mjög sárt að lesa að það snjói og snjói heima. En það snjóar örugglega aftur næsta vetur.

Þá kom ég loksins heim eftir obs. flugið til Fortaleza. Þetta er nú frekar stutt flug 3:30 en vesenið að fara í þetta flug er svakalegt. Í fyrsta lagi þá eru flest öll flugin farin frá eyjunni Sal en allir flugmennirnir nema einn eiga heima í Praia. Þannig að við verðum að byrja á því að fara með innanlandsflugi til Sal sem tekur 35 mín. Þaðan var hoppað upp í vél til Fortaleza og lent aftur í Praia um 9 tímum seinna eða um tvö um nóttina. Þar sem er ekkert innanlandsflug svona seint er allri áhöfninni sópað á hótel og megum við ráða hvort að við tökum vél aftur til Praia daginn eftir kl 9 um morgunin eða kl 16.
Ég áhvað að taka seinni vélina sofa út, skoða Sal aðeins og kíka á ströndina :) Það er enginn spurning að ef við byrjum nú einhverntímann að fljúga hérna þá vona ég að við verðum í Sal en ekki hér í Praia. Málið er einfalt ekkert vesen að koma sér í flug og síðan er endalaust hægt að finna sér eitthvað að gera í Sal annað en hér í praia.

Það er nú eitthvað að gerast hérna hjá okkur úti. Núna erum við allir að fara í observe túra í dag. Ég er að fara til Fortaleza í Brasilíu.
Það er nú ágætt að sjá einhvern gang í þessu núna þar sem við erum búnir að vera hérna í akkúrat mánuð núna.

Við brutum upp hversdagsleikann í gær og leigðum okkur bíl í gær. Tókum daginn óvenju snemma og lögðum í hann rúmlega átta. Við byrjuðum að fara til Cidade Velha eða Gamla borgin. Þar sem við erum ekki með neinar bækur um Capo Verde vitum við voðalega lítið um staðina sem við erum búnir að skoða og það er eins með þessa borg en hún á örugglega mjög mikla sögu og er örugglega mjög falleg ef maður skoðar hana betur en 10 mín. Þaðan ókum síðan upp fjöllin SW á eyjunni. Þar keyrðum við upp og niður fjallvegi og um helling af þorpum sem voru þarna um allt. Það er kannski vitleysa að kalla þetta þorp því að oftast eru þetta nokkur hús flest öll að hruni komin. En það er alveg svakalega fallegt þarna og mjög skrítið hvað það er hljóðbær. Þó að við vorum á fjallvegum og horfðum á þorpin sem eru oft í dölum töluvert neðar, heyrðist mjög mikið. Eignilega hægt að segja að þögnin var svo mikil þarna að ef einhverjir voru að tala eða hani að gala heyrðist það ótrúlega vel þó að við værum þetta hærra.

En við héldum lengra suður og fórum í þorp sem ég man ekki hvað heitir núna þar sem éger ekki með kortið okkar. En allavega tók það töluverðan tíma að komast þangað og vildum við það því að Val hinn eini og sanni var búinn að segja við okkur að þarna væru fallegar strendur. Við ókum....... og viltumst.......og sprengdum dekk og spurðum löggur sem keyrði á undan okkur þangað til að hann fann hálfgerðan strætó sem var að fara í áttina og við eltum strætóin. Þessir strætóar eru ekki einsog við eigum að venjast. Meira kannski fólksflutningabíll en allavega eru þetta Toyota hilux pallbílar með bekkjum eins og á þjóðhátíð og tjaldi yfir. Síðan keyra þeir um sveitina og pikka fólk upp. Hilux er mjög algengur bíll hér því það er svo gott að koma allri familíunni á pallinn með allt góssið úr bæjarferðinni............Þórður þetta er kannski málið hjá ykkur þegar þið farið til Akureyrar í bæjarferð :)

Við eltum þenna hilux en þar sem hann var alltaf að stoppa og hleypa úr fólki þá vorum við fljótir að taka fram úr honum því núna vissum við nákvæmlega hvert fara ætti, jú bara beint áfram út að strönd. En svona 30 mín síðar stoppa hilux gaurinn okkur þar sem við höfðum gleymst að beygja og vorum eiginlega áttaviltir.

En allavega fundum við staðinn og við voru hálf smeykir þegar við keyrðum inn í hann. Ég kann nú ekki alveg að lýsa því sem fyrir augum bar. Þetta var eins að koma inn á bygginarsvæði á höfuðborginni. Þarna var bara svartur sandur og hraun og öll húsin ómáluð, öll steynsteypu grá og öll hálfkláruð.
Eins og við heima steyptum húsin upp og flyttum inn, til hvers að setja glugga og afhverju þarf að pússa þau.......þetta er þó skjól.
Við keyrðum þangað til við komumst ekki lengra, stoppustöð og já við héldum allir nema Eysteinn og þetta væri okkar stoppustöð í lífinu. Þarna sat hellingur af fólki við jú eina málaða húsið á svæðinu sem var reyndar málað í byrjun síðustu aldar me helling af brúsum og horfði á okkur eins og við værum eitthvað skrítnir. Í sannleika sagt held ég að það hafi aldrei hvítur maður stigið fæti á þennan stað áður.
Við töldum í okkur kjark til að kíkja aðeins út og skoða svæðið sem var varla vert að skoða en þó leit ströndin best út. Þar voru nokkrir kofar og bátar í flæðamálinu. Umhverfið þarna var svipað og á vestfjörðum grýttar strendur og svartur sandur.
En út úr bílnum við skunduðum og örkuðum af stað. Öll augu á staðnum störðu á þessa hvítingja en við heldum okkar striki og stefndum beint í átt að ströndu. Þegar bíllinn var kominn í hvarf fór okkur ekki að litast á blikuna og vorum svolítið tvístígandi að fara lengra. Er verið að kynda pottinn eða verður bíllinn þarna þegar við komum aftur. Við vorum nýbúnir að horfa á myndina Lord of War þar sem ein Antonova var gjörsamlega tætt í sumdur af afríku mönnum á einum sólarhring og ekkert skilið eftir nema, nei það var ekkert skilið eftir og með þetta í hug vorum við vissir um að bíllin væri gjörsamlega tættur í sundur þessar 5 mín sem við vorum frá honum. Við komumst ekki lengra og því snérum við við. Bíllin var enn á sínum stað.
Við héldum af stað frá þessum bæ og tókum stefnuna á næststærstu borgina Assomada. Sú ferð gekk með ágætum og rosalega vorum við fengnir að komast þangað, hungraðir og með ekkert vara dekk. Hugsaður þér, ef það hefði sprungið hjá okkur aftur þarna í , ég veit ekki hvað heitir þorpinu ufff. við verðum að fá gott að borða eftir þetta.

Frá veitingahúsinu er það að frétta að við pöntuðum það sem þjónninn mælti með. Þetta var einn versti matur sem við allir höfðum smakkað spagetti með kjöti. Við vorum mjög ánægðir þegar upp á hótel var komið því enginn hafði fengið kóleru og allir við hesta heilsu.

kv

Loksins fengum við samninginn okkar í hendurnar í morgun. Þá erum við allavega með samning í höndunum ef allt fer á versta veg hérna. En flugrekstrarstjóri TACV hringdi upp á hótel í dag með áríðandi skilaboð til okkar. Við auðvitað hringdum strax til baka með von um að eitthvað væri að gerast því það lá svona á þessu. En einu fréttirnar sem hann gat gefið okkur var það að það vantaði svo menn til að kenna okkur og hann hefur svo mikið að gera að hann gæti ekki gefir okkur nein svör fyrr en á mánudaginn í fyrsta lagi. Það lá nú ekkert svakalega á að segja okkur þetta. Við erum núna búnir að bíða í 19 daga þannig að þetta þurfti ekkert að vera áríðandi.
Eftir þetta símtal áhváðum við að fara í smá ferðalag og ætlum að reyna að skipuleggja það á morgun. Okkur langar að fara á eyju hérna rétt hjá sem heitir Fogo eftir eldfjalli á henni. Þetta fjall gaus síðast 1995 og er um 2800 metra. Það er örugglega mjög gaman að koma þangað og líka vegna þess að við erum búnir að skoða hverja einustu þúfu í Praia. TACV fýgur þangað einusinni á dag þannig að við verðum að gista þar a.m.k eina nótt.

En í kvöld ætlum við að borða góðan mat, kannski aðeins betri en venjulega því kallinn hann Baldur á afmæli í dag, 25 ára og ætlum við að bíða með að drekkja sorgum okkar yfir þessu rugli hérna til morguns svo að hann eigi að minnsta kosti góðan afmælisdag.

En fleiri fréttir á morgun

kv

Hann er aftur hérna karlanginn alltaf með sömu setninguna. En við áttum að mæta á námskeið í morgun en þegar við mættum var enginn kennari. Kennarinn sem átti að vera með okkur í morgun þurfti að fara til Helsingi í gær og gerði engar ráðstafanir með okkur. Þannig að við fórum aftur heim 30 mín seinna. Reyndar var flugrekstrarstjórinn mættur eftir frí og var hann hoppandi illur út af þessum töfum og ætlaði að ganga í málið. Þetta náttúrulega gengur ekki. Þeir hafa þurft að cancela flugi vegna flugmannaskorts meðan við erum að sóla okkur alladaga vegna þess að þeir finna engann til að kenna okkur og koma okkur í gegnum námskeið.
Tók lífið þá aftur sinn vana gang og fór ég að skokka aðeins á ströndinni, ræktina á eftri og síðan torgið. alltaf sama sagan.

Þá er ég enn eina ferðina mættur á torgið á netið. Við erum farnir að vekja smá eftirtekt því við erum alltaf herna. fólk er farið að heilsa okkur og þá sérstaklega krakkarnir sem hópast of kringum okkur að skoða. Var hérna áðan að sýna nokkrum gaurum hvar ísland væri. Og síðan kemur mjög oft gaur sem er frá Gíneu og betlar pening, alltaf með það sama "hey mister i come from Ginea, my family lives there, i speak only french i need money" ég hef einusinni gefið honum 50 esc. ég hristi hausinn og þá heldur hann áfram "hey mister i come from Ginea, my family lives there, i speak only french i need money" svona gengur þetta í smá tíma þangað til að einhver heimamaður kemur og rekur hann í burtu.
Heimamenn virðast hjálpa ferðamönnum aðeins í svona. ef þeir sjá að verið er að betla af þeim þá koma þeir oft og tala við betlarana. En það er aldrei nei hætta á ferðum. Þessir betlarar koma oft og kynna sig tala aðeins og síðan enda þeir á því að spyrja um pening. Síðan þegar þeir rekast á okkur á gangi heilsa þeir okkur eins og við erum bestu vinir þeirra og enn meira ef við höfum einvherntímann gefið þeim pening.

En núna vonast ég bara til að byrja að fljúga. Við erum orðnir nokkuð pirraðir yfir biðinni og ætlum að reyna að fá einhverja niðurstöðu í þetta í næstu viku annars veit ég ekki hversu lengi við eigum að bíða, kannski eftir ekki neinu.
En annars væri gaman að fá skrana fljótlega og sjá staðin sem maður fer að fljúga á. Þá gæti verið möguleiki á að Brynja komi niður til evrópu að hitta mig :)

En þar til næst bæjó

ja hérna sagan endalausa. Við byrjuðum reyndar á námskeiði í gær. Áttum að fara aftur í morgun hjá. En því var frestað fram yfir hádegi þannig að við mættum bara um 11 í dag. en þá frestaðist það enn frekar og eigum við að mæta á mánudaginn næst.
Þetta er að verða svolítið þreytandi að bíða svona. núna erum við Baldur búnir að vera hérna í 16 daga og erum bara búnir að bíða og bíða. Fengum reyndar uniformið í fyrradag og fórum strax með það til saumkonu til að stytta buxur og svoleiðis, þannig að við eru eiginlega tilbúnir núna vantar bara að þeir drulli okkur í gengum þetta námskeið og síðan í flug.
Hittum kóara í gær og hann hoppaði af kæti þegar hann sá okkur. Þeir eru að fljúga svo mikið grey kallarnir að allir kóarar bíða með eftirvæntingu eftir okkur svo að þeir fái loksins smá hvíld en það verður smá bið með það.
En við erum tilbúnir.................. núna bara að byrja.

Gleðilegt ár allir.

Loksins höfum við fundið þráðlaust net hérna í Praia. Það hefur eiginlega verið hérna hjá okkur allan tímann því að það er frítt net hérna á torginu 2 mín fjarlægð frá hótelinu okkar.
Áramótin hjá okkur sluppu rétt fyrir horn , því að hérna í Praia var allt lokað í fyrradag og reyndar líka í gær. Við röltuðum á þessa helstu staði sem við þekkjum en gáfumst upp og fórum á Hotel Praia Mar sem er í öðruhverfi. Þegar þangað var komið var veitinga´húsið lokað og barinn var bara með samlokur. Við vildum nú aðeins kanna hvort að ekki væri til opinn staður í hverfinu og létum leigubílstjórann aðeins keyra um en þegar allt var líka lokað þi þessu hverfi var ekkert annað í stöðunni en að kaupa miða á áramótafagnað á Hotel Praia mar. Þetta var reyndar fínt fyrir utan að það var ekkert áramótaskaup til að horfa á. Krabbi í forrétt og síðan hlaðborð og kökur á eftir.
Síðan í gær þurftum við enn og aftur að leggja leið okkar á þetta hótel bæði í hádegismat og kvöldmat til að borða því alltvar lokað.
Núna er 2. Jan og sit ég hérna úti í garði í svona 25 stiga hita og sól en það er alltaf þessi gola sem er líka heima, sem er fínt því þá er finnur maður ekki eins fyrir hitanum. En mér sýnist allt vera lokað í dag svo ætli við leggjum ekki leið okkar á Praia mar í hádeginu.


En þar sem ég hef komist á netið í minni tölvu þá get ég loksins sett inn ferðasöguna og aðfangadagssöguna og ætli ég byrji ekki á aðafangadagssögunni

hér er hún kv Hinrik

24/12 2007

Þá er aðfangadagur búinn og hann var nú ansi skrautlegur. Hann byrjaði svipað og aðrir dagar nema að þenna dag heldum vid að við gætum hitt TACV liðið. Við vorum búnir ad bíða frá því á föstudag að hitta það og núna er mánudagur og við vorum alveg ólmir í að fá einvherjar fréttir um hvert næsta skref væri.
Capt. Samuel, sem flaug með okkur frá Amsterdam sagði okkur að við færum væntanlega á námskeið mánudaginn 24 og síðan aftur 26 því 25. væri frídagur. Þannig vorum við nokkuð viss um að hitta einhvern í dag. En nei þegar við mættum á skrifstofurnar var allt lokað og enginn við. Reyndar var vörður sem benti okkur á að fara upp á flugvöll því konan sem við áttum að hitta væri þar. En á flugvellinum var enginn, frídagur í dag og á morgun 25. Enn meiri bið. Við ákváðum þá að leigja bílaleigubíl og skoða eyjum en það var allt bókað á leigunum sem við könnuðum og engan bíl að fá. Við fórum því næst heim og ætluðum að slappa af þangað til við færum út að borða því að ekki vorum við heldur búnir að finna eldhús til að elda hamborgarahrygginn sem við burðuðumst með alla leið frá Íslandi.
Þegar ég var búinn að liggja aðeins upp í rúmi áhvað ég að það væri kannski réttast að reyna leita að hraðbanka sem væri til peningur í. Ég var búinn að fara í nokkra um morguninn en allir peningar vorum búnir í öllum bönkum sem ég hafði farið í og ég vildi helst finna banka í birtu staðinn fyrir að þurfa leita seinna um kvöldið þegar við færum út að borða.
Þegar ég var rétt kominn út af hótelinu kemur til mín maður hálf skítugur og tuskulegur og gekk ég framhjá honum þar sem hann var örugglega að betla. En hann gaf sig ekki og elti mig og kallaði á mig á ensku sem er mjög óalgengt hérna og spyr hvaðan ég er. Ég gat nú varla hlaupið frá honum og svara því að ég sé frá Íslandi. Hann verður mjög spenntur og segjist þekkja íslenskan sjómann sem hafi verið í Praia fyrir nokkru og viss meira segja hvar ísland væri á landakortinu. Hann sagðist vera eða hafa verið leiðsögumaður á bát en báturinn væri bilaður og hann væri að safna fyrir fari til að komast heim til sín en hann átti heima á annri eyju hérna. Ég sá að hann væri greinilega sár fátækur en var ekki alveg tilbúinn að gefa honum pening. Ef maður gæfi alltaf pening ef maður væri beðinn þá gerði maður ekki annað því að það er mjög mikið ónæði af betlurum.
En allavega, þar sem hann segist vera leiðsögumaður þá vissi hann allt um eyjum og ef ég þyrfti einhverja hálp með hvað sem er þá gæti hann hjálpað mér. Auðvitað þýddi þetta að ef hann hjálpar mér þá borga ég honum. En mig vantaði svosem ekkert nema það að mér var hugsað til hamborgara hryggsins sem biði eftir okkur Baldri í ískápnum óeldaður og með þá hugsum spyr ég kallinn sem heitir Val, að mig sárvantaði að komast í eldhús því að ég hafi komið með jólamatinn til Capo Verde en gæti hvergi eldað hann. Hann hugsaði sig aðeins um gekk í nokkra hringi og tók síðan auka hring þega ég sagði honum og mig vantaði þetta í dag. En úr var að ég elti hann til gaurs sem rekur barnafataverslun en hann rak einnig bar beint á móti versluninni. Inni á barnum hafði hann komið fyrir lítilli íbúð með svefnaðstöðu og elhúsi. Hann bauð mér fyrst hvort ég vildi ekki leigja þetta herbergi yfir nóttina en ég vildi bara fá afnot af eldhúsinu í 3 tíma. Eina vandamálið var það að það voru engir potta þarna eða eiginlega ekki neitt til að matreiða og einnig vantaði gas á eldavélina. Ég var nú ekki alveg viss um hvort að þetta mundi ganga og þá tók Val mig á annan stað en eldabuskan tók ekki vel í að ég myndi fara i eldhúsið svo við fórum aftur til barnafatakarlsins. Ég bauð honum að ég myndi fara út á bensínstöð og kaupa gas og hann reddaði mér potti og einhverju að elda með.
Úr var að ég og Val röltuðum um bæinn með tóman gas kút. Þar sem hann er local maður þá benti hann mér á banka sem væri örugglega peningur í og þegar veskið var orðið fullt tókum við saman leigubíl á bensínstöð. Þar sem það er okrað á ferðamönnum hér lét ég hann fá 3000 escudos til að kaupa fyrir mig gas og sagði honum að hann mætti eiga afganginn. Þá væri það hans að prútta og ef það gæfist vel fengi hann meira. Ég held að gasið hafi kostað 1700 svo að hann hefur fengið um 1300 kall í sinn vasa sem er um 1000 kr.
Þegar ég kom aftur á barinn hafði gaurinn reddað potti, hníf og lauk og ekkert annað í stöðunni en að sækja Baldur og byrja að elda.
Af eldamennskunni er það að frétta að hún tókst alveg með ágætum og hefur kjötið sjaldan bragðast eins vel og þetta aðafangadagskvöld en við borðuðum jólasteikina á ganginum á hótelinu okkar.
Val kíkti reyndar á okkur um það leiti sem við vorum að klára að elda og káfum við honum væna sneið af kjöti og kartöflur með. Ég held að jafngóðan jólamat hefur hann ekki fengið í langan tíma en hann tók matinn með sér heim þar sem dóttir hans beið. Það er svolitið skrýtið hvernig menn líta mismunandi á hlutina. Eftir að við vorum búnir að matreiða hentum við öllu ?draslinu? sem varð eftir, eins og hvítlauk plastglösum álpappír og plastpokum. Þegar hann sá hverju við ætluðum að henda var hann hissa og hálf reiður fyirr að henda þessu og fékk að gramsa í pokanum og tók allt þetta sem ég taldi upp. Í Cape Verde er þetta ekki rusl, það er hægt að nýta allt. Daginn eftir hittum við hann og þá spurði hann hvort að við ættum fleiri svona plastglös því fólkið öfundaði hann svo að eiga svona fínt campavínsglas :/